Stary kościół świętego Marcina

Orientowana, murowana świątynia powstała około końca XIV lub początku XV wieku, tradycyjnie przypisywana rycerzowi Samborowi; wieża wzniesiona w 1400 roku. Pierwotnie filialna kaplica, w 1415 erygowana na parafię. W latach 1570–1608 należała do gminy luterańskiej. Gruntownej przebudowy dokonano w 1707 roku z inicjatywy właścicieli terenu rodziny Hunter de Grandonów i Ohm-Januszewskich — dobudowano wówczas absydę do prezbiterium, barokową kaplicę św. Wacława z kryptą grobową oraz kaplicę św. Jana Nepomucena (1749). Murowana z kamienia wapiennego i cegły, zbudowana z dwuprzęsłową nawą i trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Bogato wyposażona w barokowy ołtarz główny z połowy XVII wieku, chrzcielnicę XVIII-wieczną, kropielnice i obrazy, w tym jedną z najstarszych kopii Matki Boskiej Piekarskiej z drugiej połowy XVII wieku. Wschodnia część świątyni pokryta freskami z 1707 roku — w prezbiterium sceny z życia św. Marcina i wizerunki świętych, w nawie wizerunki ewangelistów i świętych, w kaplicach sceny figuralne o wysokim poziomie artystycznym. Po wybudowaniu neogotyckiej świątyni (1899–1902) pełni funkcję kaplicy cmentarnej. Zespół kościoła z cmentarzem i ogrodzeniem wpisany do rejestru zabytków województwa śląskiego.