Kościół pw. Świętych Pustelników Andrzeja Świerada i Benedykta

Kościół romański z przełomu XI/XII wieku, jeden z najstarszych w Małopolsce, wzniesiony z ciosów piaskowca. Według tradycji fundowany przez Kazimierza Odnowiciela około 1045 roku na terenie dawnej pustelni św. Świerada, benedyktyna z przełomu X i XI wieku; poświęcony około 1073 roku przez św. Stanisława. Z pierwotnej budowli zachowały się pozostałości muru prezbiterium, części ścian nawy oraz romańskie okna; w późniejszych epokach dobudowano zakrystię, kaplicę Matki Bożej, kruchtę i klasztorek. Podczas reformacji (1556–1603) służył jako zbór kalwiński, od początku XVII wieku przejęty przez braci polskich; konsekracja odbyła się w 1641 roku.

Wnętrze bogato udekorowane polichromią z II połowy XVII wieku (przemalowana w XIX wieku scena Zesłania Ducha Świętego będąca kopią dzieła Giorgia Vasariego) oraz romańskim malarstwem al fresco z XII wieku przedstawiającym św. Stefana węgierskiego. Ołtarz główny z 1626 roku zawiera obraz koronacji Matki Bożej z herbem rodu Ośmiorogów-Gierałtów; mensę wykonano z brązowego marmuru w 1627 roku. Pozostałe ołtarze boczne pochodzą z XVIII wieku. Wyjątkowa chrzcielnica szafowa z 1774 roku, jedna z nielicznych tego typu w Europie, skrywa kamienne naczynie chrzcielne prawdopodobnie z XVI wieku. W kościele znajduje się również epitafium Jana Wiernka, fundatora rozbudowy, oraz Adama Siedmiogrodzkiego, powstańca listopadowego i zesłańca syberiańskiego. Od marca 2025 funkcjonują nowe dwunastogłosowe organy austriackie, zastępujące wacławowskie siedmiogłosowe organy z 1948 roku.