Kościół pw. Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Uściu Solnym

Kościół parafialny wzniesiony w latach 1833–1839 i konsekrowany w 1842, pierwotnie o cechach stylu klasycystycznego tzw. wzoru józefińskiego. Po zniszczeniach wojennych w 1914 roku, wznowiony w 1915, następnie gruntownie przebudowany i rozbudowany w latach 1924–1926 według projektu Zdzisława Mączeńskiego, zyskując cechy neobarokowe. Murowana z cegły i otynkowana budowla jednonawowa z półkoliście zamkniętym prezbiterium, bocznym kaplic pod kopułami z latarniami i neobarokową wieżą włączoną w korpus fasady od strony zachodniej. Elewację członkują pilastry, wejście ozdobione figurami świętych Piotra i Pawła, a wnętrze obejmuje sklepienia żaglaste oraz polichromię figuralno-ornamentalną z 1966 roku autorstwa Wacława Taranczewskiego. W latach 1962–1963 podniesiono dachy i odbudowano wieżyczkę sygnaturkę według projektu Antoniego Mazura.