Bazylika pw. Najświętszego Serca Jezusowego

Zabytkowa bazylika mniejsza wzniesiona w latach 1907–1923 na Pradze-Północ w Warszawie według projektu Łukasza Wolskiego, fundowana przez Michała Piotra Radziwiłła i jego żonę Marię. Projekt konstrukcji wykonał pionier stosowania żelbetu Kazimierz Grabowski; budowę kontynuował Hugo Kudera po przerwaniu spowodowanym I wojną światową. Konsekrowana w 1923, nadana jej została godność bazyliki mniejszej przez papieża Piusa XI. Orientowana bazylika o długości 65 metrów, szerokości 30 i wysokości 22 metrów, w stylu historyzującego modernizmu z klasycystyczną fasadą, poprzedzona portykiem z dziesięcioma kolumnami, kryje ogromny dolny kościół na 10 tysięcy osób. Wnętrze ozdobione obrazami w plafonach i stacjami Drogi Krzyżowej autorstwa małżeństwa Oźminów. Wyposażona w 24 kolumny z granitu włoskiego, pierwotnie przeznaczone dla bazyliki św. Pawła za Murami. Po północnej stronie znajduje się kaplica Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych wzorowana na laterańskiej. Od 1931 opiekę nad bazyliką sprawują salezjanie. Papież Pius XI nazwał ją „Najpiękniejszym kościołem w Polsce”.