Kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny

Zabytkowy kościół parafialny wzniesiony na przełomie XIX i XX wieku w warszawskiej dzielnicy Ochota, którego wzniesienie przypadło na 50-letnią rocznicę ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu. Pozwolenie na budowę uzyskano w 1904 roku, a w konkursie na projekt z 1908 roku wybrano pracę Oskara Sosnowskiego. Budowę rozpoczęto w 1911 roku, przerwano podczas I wojny światowej, wznowiono w 1927 roku, a etap ten zakończono w 1938 roku. Podczas powstania warszawskiego gmach doznał poważnych uszkodzeń, stracił wyposażenie i dachy. Restaurację prowadzono od 1946 roku pod kierunkiem Jana Zachwatowicza; konsekracja po odbudowie miała miejsce w 1960 roku za sprawą kardynała Stefana Wyszyńskiego. Świątynia została wpisana do rejestru zabytków w 1965 roku.

Trójnawowy ceglany kościół o surowych formach romanizmu z gotyckimi aluzjami jest uznawany za wybitne dzieło polskiego modernizmu syntetyzującego formy historyczne. Zaprojektowany jako bazylika z masywną wieżą frontową, prezbiterium z półkolistą absydą i kaplicami bocznymi. We wnętrzu znajduje się bogata dekoracja artystyczna: freski Leona, Heleny i Piotra Grześkiewiczów, belka tęczowa z krzyżem nad prezbiterium, zabytkowy krucyfiks z XVII wieku, marmurowe wyposażenie i figury, droga krzyżowa Franciszka Masiaka, witraże religijne i patriotyczne Ryszarda Więckowskiego. Kościół zawiera kopię obrazu Matki Bożej Latyczowskiej otoczoną lokalnym kultem, a w Kaplicy Kresowej znajdują się witraże przedstawiające patronów Kresów Wschodnich.