Kościół pw. Matki Bożej Loretańskiej

Warszawski kościół parafialny na Pradze-Północ, najstarsza świątynia na Pradze, wzniesiony przez bernardynów, sprowadzonych przez Zofię Kryską, rozpoczęty w 1617 roku. Murowany kościół budowano w latach 1628–1638 pod pierwotnym wezwaniem św. Andrzeja, wspierany fundacją królewską Zygmunta III Wazy i Władysława IV. W latach 1640–1644 do południowej ściany dobudowano kaplicę z domkiem loretańskim, wzorem inspirowanym rozwiązaniami z Lorety, prawdopodobnie wg projektu architekta królewskiego Konstantyna Tencalli. Gotycka rzeźba Matki Boskiej Kamionkowskiej z przełomu XV/XVI wieku, będąca najstarszym zachowanym zabytkiem rzeźby gotyckiej w Warszawie, zajęła miejsce figury Matki Bożej Loretańskiej przeniesionej przez bernardynów. Świątynia wielokrotnie niszczona — podczas potopu szwedzkiego w 1656 roku, Insurekcji kościuszkowskiej w 1794, a w okresie Księstwa Warszawskiego w 1811 roku rozebrano kościół i klasztor, lecz kaplica Loretańska ocalała dzięki sprzeciwowi ludności. W 1853 roku kaplicę przebudowano wg projektu Alfonsa Kropiwnickiego. Po uszkodzeniach w II wojnie światowej odbudowana w 1945 i 1960 roku, w 1960 przywrócono również krużganki od północy i wschodu. Kościół posiada organy z 1931 roku oraz Drogę Krzyżową w ceramice autorstwa Heniszów. Domek loretański został znakiem rozpoznawczym Pragi i umieszczony w jej herbie.