Kościół pw. Stygmatów św. Franciszka

Zabytkowy kościół warszawskich franciszkanów na Nowym Mieście, wzniesiony w etapach od XVII wieku. Franciszkanie pojawili się w Warszawie w 1646 roku dzięki fundacji, a drewniany kościółek spalony podczas potopu szwedzkiego został odbudowany w latach 1662–1663. Obecną murowaną świątynię projektował Jan Chrzciciel Ceroni; prezbiterium powstało w latach 1679–1691, budowa korpusu nawowego trwała od 1713 roku pod kierunkiem Józefa Fontany i jego syna Jakuba, a poświęcenie nastąpiło w 1737. W latach 1746–1749 dobudowano od zachodu kaplicę Św. Trójcy. Fasada przeszła przebudowę barokowo-klasycystyczną w 1788 roku. Zespół o bogatej historii pełnił różne funkcje w XIX wieku; w okresie II wojny światowej kościół znajdował się przy granicy getta warszawskiego, został zbombardowany podczas powstania, jednak jego ściany boczne i znaczna część wyposażenia ocalały. Po wojnie poddano go wielokrotnym pracom renowacyjnym; w 2010 roku podniesiono go do rangi sanktuarium św. Antoniego z Padwy. We wnętrzu zachowały się cenne dzieła sztuki: płótno Michaela Willmanna z 1661, siedemnastowieczne obrazy Matthiasa Kargena, ołtarze wykonane w warsztacie Bartłomieja Bernatowicza, grupa rzeźbiarska przypisywana Andrzejowi Schluterowi, ambona barokowa z ok. 1732–1736, oraz 43-głosowe organy z 1925 roku zaprojektowane przez Henryka Marconiego.