Kościół pw. św. Kazimierza

Zabytkowy kościół parafialny na Nowym Mieście w Warszawie, wzniesiony w latach 1688–1692 jako świątynia i klasztor dla sprowadzonego przez królową Marię Kazimierę Sobieską zakonu sakramentek. Projekt wybitnego holenderskiego architekta Tylmana van Gamerena, opiekę nad budową sprawował nadworny architekt Jana III Sobieskiego, Augustyn Locci. Świątynia o centralnym planie krzyża greckiego nakryta wyniosłą kopułą z latarnią zwieńczoną koroną królewską oraz pilastrami toskańskimi wyodrębniającymi ramiona krzyża. Portal wejściowy wieńczy grupa aniołów adorująca monstrancję, fryz belkowania nosi napis DIVO CASIMIRO. We wnętrzu znajdowały się iluzjonistyczne ołtarze boczne św. Kazimierza i Matki Boskiej, późnobarokowa ambona ze stiukowymi aniołami, nagrobki Marii Karoliny z Sobieskich i Marii Józefy Sobieskiej oraz liczne drewniane i srebrne naczynia liturgiczne. Kościół mocno uszkodzony pożarem w 1855, poddany remontom w latach 1873–1884 pod kierunkiem Władysława Kosmowskiego. Zniszczony w wyniku bombardowania 31 sierpnia 1944, odrestaurowany w latach 1948–1952. W 1965 wpisany do rejestru zabytków.