Kościół pw. Świętego Karola Boromeusza

Zabytkowy kościół warszawski na Powązkach, pierwotnie wzniesiony w latach 1790–1793 przez Dominika Meriniego jako skromna świątynia klasycystyczna przy cmentarzu, z fundacji króla Stanisława Augusta i jego brata, prymasa Michała Poniatowskiego. W ołtarzu kolegiackim zawisł obraz św. Karola Boromeusza pędzla Józefa Walla, podarowany przez prymasa. Po wzroście liczby pogrzebów przeprowadzono remonty w 1820 i 1837, a następnie znaczną przebudowę w latach 1849–1850 pod kierunkiem Alfonsa Kropiwnickiego. Pod koniec XIX wieku, w latach 1891–1898, Józef Pius Dziekoński przeprowadził gruntowną przebudowę — rozebrano mury fasady, tworząc praktycznie nowy kościół na planie krzyża łacińskiego z kopułą nad przecięciem nawy i transeptu, sześciokrotnie większy od poprzednika. W wyniku bombardowań i pożaru podczas powstania warszawskiego kościół stracił kopułę, dzwonnicę i organy; powojenną konserwację pod nadzorem Stanisława Marzyńskiego ukończono w 1960. Wpisany do rejestru zabytków w 1965. Od 1984 kościół pełni funkcję Sanktuarium „Poległym i Pomordowanym na Wschodzie