Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego

Warszawski kościół ewangelicko-augsburski przy ul. Puławskiej, pierwotnie wzniesiony w latach 1902–1904 jako prawosławna cerkiew garnizonowa pod wezwaniem św. św. Piotra i Pawła, z udziałem kierownika budowy Wiktora Junosza-Piotrowskiego. Po przejęciu przez luteran w 1920 roku poddany generalnej przebudowie w latach 1931–1934 według projektu Teodora Bursego, podczas której usunięto elementy charakterystyczne dla świątyń prawosławnych. W połowie lat 30. wnętrza ozdobiono nową dekoracją malarską wykonaną przez artystów z Akademii Sztuk Pięknych z Wilna — Jerzego Hoppena, Kazimierza Kwiatkowskiego i Leonarda Torwirta; w 1936 roku według projektu Edgara Norwertha ukończono absydę, prezbiterium i ołtarz główny, zainstalowano 24-głosowe organy. Zniszczony podczas II wojny światowej, odbudowany po 1945 roku na podstawie projektu Teodora Bursego pod kierunkiem Andrzeja Wiedigera, wyposażony w przedmioty z rozebranych protestanckich świątyń wrocławskich.