Kościół pw. Przemienienia Pańskiego

Gotycka świątynia o formie pseudobazyliki z pięcioma przęsłami i trzema nawami, wzniesiona począwszy od przed 1508 roku z fundacji proboszcza Andrzeja Noskowskiego (późniejszego biskupa płockiego), która poprzedzała wcześniejszy kościół drewniany. Budowa trwała do około 1540 roku bez dokończenia sklepień. Świątynia wielokrotnie ulegała zniszczeniom — w 1656 roku przez wojska szwedzkie, następnie przez pożary w 1710 i 1834 roku. Około 1900 roku przeprowadzono znaczną przebudowę, w ramach której wykonano sklepienia krzyżowo-żebrowe w stylu neogotyckim oraz przebudowano zakrystię. Po 1912 roku dobudowano neogotycką kruchtę i przybudówki przy prezbiterium. Ściany zewnętrzne mają skarpy, portal zachodni jest uskokowy i ostrołukowy. Polichromia o motywach ornamentalno-figuralnych w stylu postsecesji pochodzi z 1926 roku i jest dziełem Władysława Drapiewskiego. Wyposażenie, wykonane w stylu neogotyckim na przełomie XIX i XX wieku, zawiera ołtarz główny z obrazami z 1908 roku przedstawiającymi Przemienienie Pańskie, Wizję św. Franciszka i św. Rozalię. Organy z 1894 roku wykonała warszawska firma Blomberg i Syn. Przykościelna dzwonnica zawiera cztery dzwony, w tym jeden z 1718 roku.