Kościół parafialny pw. św. Ludwika

Murowana świątynia parafialna wzniesiona w latach 1739–1752 we Włodawie, fundowana przez hetmana wielkiego litewskiego Ludwika Konstanty Pocieja w podziękowaniu za ocalenie z zamachu. Zaprojektowana przez Pawła Antoniego Fontanę, budowniczym był Tomasz Rezler. Kościół należy do grupy późnobarokowych świątyń ziemi lubelskiej, wyróżniających się ośmiobocznym korpusem wpisanym w elipsę, ujętym od frontu dwiema czworobocznymi wieżami z dekoracyjnymi hełmami. Nawa nakryta łamanym kopulastym dachem z ażurową latarnią; wnętrze otwiera się wysokimi arkadami do prezbiterium, chóru i transeptu, a niższymi do czterech kaplic na przekątnych. Całe wnętrze pokryte jest późnobarokową polichromią z lat 1780–1786 oraz wyposażone w spójny rocokowy wystrój z tego samego okresu, z bogatą snycerką figuralną i ornamentalną autorstwa Macieja Polejowskiego i Michała Filewicza — między innymi figurami czterech doktorów Kościoła oraz ołtarzem, chrzcielnicą i Chrystusem Ukrzyżowanym.