Kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Woli Wielkiej

Drewniana cerkiew greckokatolicka z 1755, wzniesiona przez wójta Bazylego Szczyrę, zbudowana z drewna sosnowego konstrukcji zrębowej na kamiennej podmurówce. Trójdzielna budowla orientowana (nawa, prezbiterium, babiniec) z kopułą ośmiopołaciową zwieńczoną cebulastym hełmem. W 1844 dobudowano zakrystię i chór muzyczny, w 1893 malowidła polichromiczne namalował Joan Manastyrski, w 1902 zainstalowano ikonostas z Łówczy. Od 1947 do 1994 użytkowana jako kościół filialny parafii rzymskokatolickiej, następnie opustoszała. Wpisana na listę zabytków w 2001 i włączona do Szlaku Architektury Drewnianej; otoczona drewnianą dzwonnicą, cmentarzem z wapiennymi nagrobkami oraz murkiem z kamienia.