Kaplica Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego

Kaplica wzniesiona w latach 1901–1902 według projektu Alfreda Ubera dla Wolnego Zboru Reformowanego, współnoty protestanckiej założonej we Wrocławiu w 1860 roku. Pierwotnie nazwana Kościołem Pokoju, w 1920 przeszła na własność Episkopalnego Kościoła Metodystycznego, a po 1945 użytkowana przez polskich metodystów. Neogotycka budowla z czerwonej cegły, wyróżniająca się jako najpóźniej wzniesiona neogotycka świątynia Wrocławia. Świątynia salowa z emporą z trzech stron, ostrołucznym oknami oraz secesyjnymi detalami. Historia budynku obfituje w dramaty — pożary w 1928, 1952 i 1985 oraz powódź tysiąclecia w 1997 — po których dochodziło do remontów przywracających obiekt do użytku.