Kościół Świętych Stanisława, Doroty i Wacława

Późnogotycki kościół halowy na Starym Mieście we Wrocławiu, ufundowany około 1351 roku dla uczczenia porozumienia między Kazimierzem Wielkim a Karolem IV. Patronami świątyni są św. Wacław, św. Stanisław i św. Dorota, symbolizujący Czechy, Polskę i niemieckich osadników; ich herby znajdują się na fasadzie wschodniej. Trójnawowa hala o imponujących wymiarach — długość 83 m, wysokość wnętrza 25,2 m — powstała etapowo: prezbiterium z pięcioboczną absydą ukończono w 1381 roku, a nawę z gwiazdistymi sklepieniami w 1401. Niezwykłe sklepienia piastowskie w nawach bocznych, gdzie każde przęsło dzielą żebra na siedem tarcz, oraz średniowieczna więźba dachowa stanowią szczególne cechy konstrukcji. Ozdobny szczyt ceramiczny ze sterczynami, wzniesiony na zachodniej elewacji, stał się wzorem dla powojennej odbudowy katedry św. Jana w Warszawie. Kościół należał najpierw do augustianów-eremitów (do 1530), następnie przejęli go franciszkanie (od 1615). W 1686 roku wykonano bogate barokowe wyposażenie wnętrza: ołtarz główny z obrazem Męczeństwa św. Doroty (ok. 1720), liczne ołtarze boczne, stalle ze scenami z życia św. Franciszka, figury św. Jana Chrzciciela i Ewangelisty przypisywane Georgowi Leonardowi Weberowi oraz monumentalny nagrobek barona Heinricha Gotfrieda von Spätgena (1752–1753). Na chórze muzycznym znajdują się 33-głosowe organy firmy Sauer z 1925 roku. Podczas II wojny światowej kościół uległ jedynie nieznacznym uszkodzeniom i należy do najlepiej zachowanych średniowiecznych budynków Wrocławia.