Synagoga Pod Białym Bocianem

Synagoga wrocławska zaprojektowana przez wybitnego architekta Carla Ferdinanda Langhansa, wzniesiona w latach 1827–1829 na terenie dawnej gospody Pod Białym Bocianem. Projektant wzorował się na śląsko-pruskim XVIII-wiecznym stylu budowli sakralnych. Otwarcie miało miejsce 23 kwietnia 1829 roku. W 1905 roku przeprowadzono gruntowną przebudowę wnętrza, kiedy bracia Paul i Richard Ehrlichowie dodali nowe neoromańskie galerie dla kobiet. Na przełomie 1928–1929 roku synagoga przeszła kolejny remont modernizacyjny — odnowiono elewacje i wnętrze, dodano elektryczne oświetlenie i centralne ogrzewanie, wybudowano bimę projektu A. Grotte. Podczas nocy kryształowej w 1938 roku wnętrze zostało zdewastowane, jednak budynek nie został podpalony dzięki bliskiemu sąsiedztwu innych domów. Po wojnie przez dziesięciolecia popadała w ruinę — w latach 60. dochodziło do wandalizmu, w 1974 przejęta została przez Skarb Państwa, następnie przez różne instytucje. Po odzyskaniu przez Gminę Wyznaniową Żydowską we Wrocławiu w 1996 roku rozpoczęto prace remontowe, które trwały przez kolejne lata i objęły odbudowę dachu, naprawę murów, rekonstrukcję okien i sufitu. Obecnie czynna synagoga, jedna z dwóch aktywnych w Wrocławiu.