Kościół pw. Świętej Katarzyny

Barokowy kościół wzniesiony w latach 1680–1686 na Starym Mieście w Zamościu jako świątynia klasztoru reformatów, ufundowany przez IV ordynata zamojskiego Marcina Zamoyskiego i Hieronima Żaboklickiego, poświęcony w 1686 roku. Jednonawowa budowla pierwotnie wezwana św. Piotra z Alkantary, obecnie pw. św. Katarzyny. W okresie zaborów utraciła wiele elementów barokowych, jednak zachowała się jej krzyżowo-kolebkowe sklepienie oraz pilastry i płyciny na ścianach zewnętrznych. Po renowacji w latach 1925–1926 przywrócono jej funkcję kościoła, a pod koniec XX wieku odnowiono pierwotny wygląd zewnętrzny, zwłaszcza dachy i szczyty. We wnętrzu znajdują się drewniane ołtarze, późnobarokowy obraz św. Katarzyny z XIV wieku, rzeźby aniołów w stylu rokoko oraz obrazy XX-wieczne; chór wspierają trzy arkady z kolumnami. W krypcie przechowywane są relikwie św. Andrzeja Boboli i św. Pio z Pietrelciny.