Bazylika Konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Trzecia pod względem objętości świątynia ceglana na świecie, wzniesiona w latach 1346–1502, stanowiąca wybitny przykład gotyku ceglanego Niżu Nadbałtyckiego. Trójnawowa hala o rozbudowanym planie krzyża łacińskiego z trójnawowym transeptem i prezbiterium, charakteryzująca się jednolitą wysokością naw i potężnymi ośmiobocznymi filarami podtrzymującymi sklepienia sieciowe, gwiaździste i kryształowe — konstruowane przez uznanych mistrzów (Henryk Ungeradin, Henryk Hetzel, Hans Brandt). Elewacje zdobią 37 ogromnych okien, a dla wzmocnienia konstrukcji wewnątrz umieszczono przypory, tworząc przestrzeń dla 29 kaplic. Masywna zachodnia wieża (82 m wysokości) ze smukłymi narożnymi wieżyczkami dominuje nad panoramą miasta. Wnętrze zawiera znaczący zespół dzieł średniowiecznych (Ołtarz Koronacji Marii, Piękna Madonna Gdańska, Pietà, Tablica Dziesięciorga Przykazań, zegar astronomiczny) i nowożytnych (obrazy, epitafia z XVI–XVIII w.). Mimo zniszczeń wojennych (1945) i wieloletnich prac odbudowy, zachowała niemal w pełni gotycką architekturę. Od 1992 konkatedra archidiecezji gdańskiej.