Archikatedra pw. Wniebowzięcia NMP i św. Wojciecha

Gotycka bazylika prymasowska na Wzgórzu Lecha w Gnieźnie, wzniesiona od 1342 roku, będąca od tysięcznego roku główną świątynią metropolii gnieźnieńskiej. Trójnawowa budowla bazylikowa z wielobocznym zamknięciem prezbiterium i wieńcem czternastu kaplic bocznych. Stanowiła miejsce pięciu koronacji królewskich oraz pochówku świętego Wojciecha, głównego patrona Polski. Wnętrze zawiera barokową złoconą konfesję ze srebrnym relikwiarzem św. Wojciecha z 1662 roku, gotycki krucyfiks z około 1430 roku na belce tęczowej, płytę nagrobną św. Wojciecha autorstwa Hansa Brandta z 1480 roku, późnogotyckie płyty nagrobne arcybiskupów Zbigniewa Oleśnickiego i Jakuba ze Sienna, główny ołtarz brązowy złocony ofiarowany przez Episkopat Niemiec w 1996 roku oraz organy wybudowane w latach 1975–1977. Katedra przeszła wielowiekową historię rozbudów i przebudów na przestrzeni od okresu przedromańskiego przez romański i gotycki po barokowy i klasycystyczny; w 1931 roku otrzymała tytuł bazyliki mniejszej, a w 1994 została wpisana na listę pomników historii.