Kościół Najświętszego Serca Jezusa i Matki Bożej Pocieszenia

Najstarszy istniejący kościół lewobrzeżnego Poznania, którego początki sięgają 1244 roku, kiedy książę Przemysł I osiedlił tam dominikanów. Pierwotna, wczesnogotycka budowla z dwoma nawami i wydłużonym prezbiterium została ukończona około 1253; jej mury przetrwały w niezmienionym kształcie do dziś. Około 1500 dobudowano od północy kaplicę Matki Bożej Różańcowej w stylu późnogotyckim ze sklepieniem gwiaździstym. Po zniszczeniach w 1698 roku podczas powodzi oraz w 1803 podczas pożaru, rekonstrukcja trwała przez lata — nową barokową wieżę dobudowano od zachodu, a w 1814 prezbiterium przykryto drewnianym pseudosklepieniem. Odkryty w 1922 cenny wczesnogotycki portal (około 1250) wzorowany jest na portalu kościoła św. Jakuba w Sandomierzu; portal stanowią trzy pary ceglanych kolumienek z kamiennymi bazami i kapitelami wspierające ostrołukową archiwoltę. Wnętrze obejmuje jednonawowe wnętrze przykryte sklepieniem żaglastym; w prezbiterium są XVII-wieczne zaplecki stall z płaskorzeźbami żywotów św. Jacka i św. Dominika, a w nawie znajdująca się ambona z 1715 roku Franciszka Antoniego Brumbachera. Wyposażenie włącza późnogotycką chrzcielnicę piaskowcową z początku XVI wieku oraz neogotycki ołtarz główny. Kaplica Różańcowa zawiera obraz Matki Bożej Różańcowej uwieńczony w 1968. Od 2018 roku kościół jest wielkopostnym kościołem stacyjnym. Kompleks uzupełniają dwa skrzydła podominikańskich zabudowań klasztornych z fasadami XVII wieku i gotyckimi krużgankami XV wieku.