Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego i Matki Boskiej Pocieszenia

Najstarszy do dziś istniejący kościół lewobrzeżnego Poznania, wzniesiony przez dominikanów w latach 1244–1253 jako wczesnogotycka, dwunawowa świątynia, której mury przetrwały niemal niezmienione. Około 1500 dobudowano kaplicę Matki Bożej Różańcowej w stylu późnogotyckim. Po zniszczeniach powodzią w 1698 roku przebudowę kierował Jan Catenazzi (1700–1724), zaś od zachodu dobudowano barokową wieżę. W 1920 przekazano jezuitom. Monumentalna fasada zachodnia ozdobiona cennym wczesnogotyckim portalem z około 1250 roku, wzorowanym na kościele św. Jakuba w Sandomierzu. Jednonawowe wnętrze przykrywa sklepienie żaglaste. Wyposażenie obejmuje późnogotycką chrzcielnicę z początku XVI wieku z sceną ukrzyżowania, późnorenesansowe zaplecki stall z lat 1620–1630 ze scenami żywotów św. Jacka i św. Dominika, późnobarokową ambonę z 1715 roku autorstwa Franciszka Antoniego Brumbachera oraz neogotycki ołtarz główny. W kaplicy Sanktuarium znajduje się uznawany za cudowny obraz Matki Bożej Różańcowej, ukoronowany w 1968 roku. Do kościoła przylegają dawne zabudowania klasztorne z XV-wiecznymi gotyckimi krużgankami. Odkryty podczas prac konserwatorskich wczesnogotycki portal datowany na około 1250 rok identyfikował architekt Stefan Cybichowski w 1922.