Kościół pw. św. Kazimierza

Barokowy kościół z zespołem poklasztornym na poznańskiej Śródce, ufundowany przez Łukasza Szeliga Niemojowskiego dla franciszkanów reformatów w 1657 roku. Projektantem był Krzysztof Bonadura Starszy, budowa zakończyła się w 1685. Jednonawowa świątynia o węższym prezbiterium, fasadę dzieli sześć pilastrów, a zwieńcza ją figura św. Kazimierza i Oko Opatrzności. Wnętrze utrzymane w jednolitym rokokowym stylu ze zdwojonymi pilastrami; ołtarz główny zawiera scenę ukrzyżowania, a boczne ołtarze pełne są XVII-wiecznych obrazów Matki Boskiej, św. Stanisława i dominikanina z reformatą. Wyposażenie uzupełniają rokokowe konfesjonały i ambona. Czteroskrzydłowy klasztor przylegał do kościoła od południa. Przed świątynią stoi kapliczka Bożej Męki z początku XVIII wieku. Kompleks zmienił wiele funkcji — od szpitala wojskowego przez seminarium nauczycielskie po Zakład dla Głuchoniemych. Od 2023 kościół wyłączony z użytkowania.