Kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski

Kościół garnizonowy na Śródmieściu Rzeszowa, wzniesiony w 1722 roku jako konwent reformatów dzięki fundacji magnackiej rodziny Lubomirskich i kupca ormiańskiego Andrzeja Passakowicza. Jednonawowa świątynia barokowa, pozbawiona nadmiernych ozdób zgodnie z regułami zakonnymi, z wyraźnie mniejszym prezbiterium na podwyższeniu i katakumbami. Po kasacie józefińskiej (1787) funkcjonowała jako magazyn, a od 1922 pełni rolę świątyni garnizonowej. We wnętrzu zachowały się oryginalne XVIII-wieczne freski przedstawiające świętych, barokowy ołtarz główny z pracowni Sebastiana Festingera (1745–1746) z płaskorzeźbą Matki Boskiej wręczającej różaniec św. Dominikowi, rokokowa ambona zdobiona rzeźbami ewangelistów oraz późnobarokowe ołtarze boczne. Prezbiterium posiada nowoczesne malowidła Ireny Wojnickiej-Markielowskiej i współpracowników. W katakumbach pochowani zostali dobroczyńcy świątyni oraz konfederaci barscy. Kościół ma status zabytku.