Katedra pw. Świętych Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty

Gotycka bazylika katedralna w Toruniu, reprezentacyjny przykład architektury gotyckiej w Polsce. Świątynia powstała w kilku fazach budowy — pierwszy kościół parafialny wzniesiono w połowie XIII wieku, drugi — trójnawowy — w początkach XIV wieku, a obecny kształt nadano budowli w XV wieku. Ceglana, orientowana budowla ma trójnawowy korpus z prezbiterium, bogaty zespół kaplic bocznych i wysunięta od zachodu wieżę (wzniesioną w latach 1407–1433). Od XV do XVIII wieku gościnnie w kościele bywali polscy królowie, zaś od 1596 do 1773 roku świątynia należała do jezuitów. Wnętrze zachowuje liczne dzieła sztuki średniowiecznej i nowożytnej — malowidła gotyckie w prezbiterium z XIV wieku (postacie patronów kościoła, Drzewo Jessego, Sąd Ostateczny), ołtarz św. Wolfganga z około 1502 roku, gotycką konsolę z popiersiem Mojżesza, płytę nagrobną małżeństwa von Soest, rzeźby św. Marii Magdaleny i Chrystusa, wiele barokowych ołtarzy XVII–XVIII wieku. Kościół związany z Mikołajem Kopernikiem — zawiera jego chrzcielnicę, epitafium i popiersie z 1766 roku. W bazylice stoi słynny dzwon Tuba Dei (odlany w 1522 roku) oraz znajdują się organy — główne z 1878 roku i boczne z 1688 roku. Wpisana do rejestru zabytków w 1929 roku, od 1935 nosi tytuł bazyliki mniejszej, od 1992 jest katedrą diecezji toruńskiej.