Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i Błogosławionego księdza Stefana Wincentego Frelichowskiego

Gotycka trójnawowa hala bez wieży wzniesiona w trzeciej i czwartej połowie XIV wieku, pierwotnie franciszkańska, następnie przez ponad półtora wieku w rękach protestantów (1557–1724), później bernardyńska (1724–1821), od 1830 roku parafialna. Budowla ma wydłużone prezbiterium zwieńczone trzema ośmiobocznymi wieżyczkami i asymetryczną bryłę nakrytą dwuspadowym dachem; wnętrze o wysokości 27 metrów przekryte sklepieniami gwiaździstymi. Kościół słynie z wybitnego wyposażenia: średniowiecznych drewnianych dębowych stall ze snycerką maswerkowo-dekoracyjną, wysokiej klasy malowideł ściennych z ok. 1380–1390 roku, dzwonu św. Wawrzyńca z 1386 roku (jeden z najstarszych w Polsce), późnogotyckiego krucyfiksu z przełomu XV i XVI wieku, licznych epitafiów z okresu protestanckiego, barokowych ołtarzy (m.in. siedmiokolumnowego ołtarza głównego z 1731 roku autorstwa Jana Guhra i Chrystiana Kynasta) oraz organów z 1609 roku Hansa Hewigkena. W prezbiterium znajduje się barokowe mauzoleum z czarnego marmuru i białego alabastru królewny szwedzkiej Anny Wazówny z 1636 roku. Świątynia ma duże znaczenie dla rozwoju architektury gotyckiej Pomorza jako pierwsza tak wysoka hala na tym terenie.