Kościół Najświętszego Zbawiciela

Trójnawowa bazylika z transeptem i kopułą na placu Zbawiciela w warszawskim Śródmieściu, wzniesiona w latach 1901–1907 według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego na planie krzyża łacińskiego. Elewacja główna wyróżnia się kolumnowym portykiem flankowanym dwiema wieżami i ozdobiona rzeźbami św. Piotra i św. Pawła autorstwa Feliksa Giecewicza. Układ fasady został kształtowany trójkątną parcelą terenu. Świątynia uległa poważnym zniszczeniom podczas II wojny światowej — bombardowania zniszczyły wieżę i sygnaturkę, a wybuchy min w 1944 uszkodziły prezbiterium i całe wnętrze. Po wojnie poddana gruntownej odbudowie. Wnętrze zawiera neoklasycystyczny ołtarz główny z 1922 roku, ambonę i ołtarz św. Ekspedyta autorstwa Stefana Szyllera, chrzcielnicę z czerwonego granitu z XVIII wieku, obrazy Michaela Willmanna z XVII wieku oraz organy z lat siedemdziesiątych XX wieku. Świątynia słynie z Obrazu Matki Zbawiciela namalowanego przez Franciszka Jędrzejczyka w 1909 roku, który w 1999 został ukoronowany papieskimi koronami przez Jana Pawła II. Wpisana do rejestru zabytków w 1965, w 2006 podniesiona do rangi sanktuarium diecezjalnego.