Kościół pw. Świętej Trójcy

Neobarokowy kościół trójnawowy z transeptem wzniesiony w latach 1910–1912 w Bydgoszczy według projektu architekta Rogera Sławskiego, konsekrowany w 1913. Budowla powstała na fundamentach wcześniejszej gotyckiej świątyni z lat 1550–1829 jako polska katolicka parafia, jedyna tego typu, którą władze pruskie pozwoliły zbudować w mieście w okresie zaborów. Ceglana elewacja z tynkowanymi płycinami zdobiona barokowymi spływami wolutowymi i obeliskami; prezbiterium zamknięte trójbocznie, skierowane na północ. We wnętrzu sklepienia kolebkowe z lunetami w nawie głównej i krzyżowo-kolebkowe w nawach bocznych; półkoliste arkady dzielą przestrzeń. Polichromię wnętrza wykonali bracia Leon i Władysław Drapiewscy w 1926 roku. W prezbiterium znajduje się kamienna rzeźba Trójcy Świętej Władysława Marcinkowskiego, otoczona witrażami Wiktora Gosienieckiego. Niezabytkowe organy Paula Voelknera z 1912 roku liczą ponad 40 głosów; kościół słynie z niezwykłej akustyki. Wyposażenie — ławki, ambona, konfesjonały i droga krzyżowa — zaprojektował Sławski. Kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej zawiera obraz maryjny z pierwotnej świątyni.