Katedra Świętego Marcina i Świętego Mikołaja

Gotycka katedra wzniesiona w latach 1425–1466 w Bydgoszczy, powstała w wyniku odbudowy poprzedniej świątyni zniszczonej pożarem. Trójnawowa budowla z prezbiterium szerszym od nawy głównej, charakteryzująca się szczególnym układem architektonicznym warunkowanym zachowaniem fragmentów murów poprzednika. W XVI–XVIII wieku rozbudowano ją o kaplice boczne, a prezbiterium sklepiono sklepieniami gwiaździsto-sieciowymi; późnorenesansową wieżyczkę zwieńczoną baniastym hełmem osadzono w 1702 roku. Wnętrze wzbogacone było przez lata o liczne ołtarze (do piętnastu w połowie XVIII wieku), z których trzy zachowały się do czasów współczesnych: Najświętszej Marii Panny, świętej Barbary oraz świętych Fabiana i Sebastiana. Świątynia zawiera dwa czczone obrazy maryjne: Madonny Pięknej Miłości z 1467 roku w ołtarzu głównym oraz Matki Boskiej Szkaplerznej z 1700 roku w nawie północnej. Od XVI wieku funkcjonowały w niej organy, a prezbiterium wyłożono w latach 1712–1745 marmurowymi płytami i pokryto figuralną polichromią. Jako kościół farny, a następnie katedra, stanowiła duże sanktuarium mariańskie, szczególnie od połowy XVII wieku, kiedy to czczono tam obraz Matki Boskiej z Różą za jego cudowne działania.