Kościół rektorski pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Zabytkowy kościół położony w Bydgoszczy, o bogatej, wielowiekowej historii. Powstał poprzez rozbudowę murowanej świątyni św. Ducha z przełomu XVI i XVII wieku, którą w 1615 r. adaptowano dla klarysek przybyłych do miasta. Świątynia rozwijała się przez kolejne stulecia — w 1645 r. poddano ją konsekracji, w 1646 r. dobudowano kaplicę kapłańską Łochowskiego, a w 1730 r. przebudowano okna. Po kasacie klasztoru w 1835 r. budowla przez ponad wiek pełniła rozmaite funkcje: magazynu, wagi miejskiej, remizy strażackiej i siedziby muzeum. W latach 1920–1922 przywrócono jej funkcję sakralną, odnawiając wnętrze i wyposażenie. We wnętrzu zachowały się polichromowany strop drewniany z XVIII wieku, XVII-wieczne freski, barokowy hełm wieży (zrekonstruowany w 1901 r.), ołtarz główny z 1955 r., organy z lat 50. XX wieku oraz średniowieczne freski odkryte w 1955 r. Kościół wpisano do rejestru zabytków w 1931 r. Potwierdza to jego rangę jako jednej z czterech najstarszych bydgoskich świątyń.