Kościół pw. Świętego Józefa

Barokowy kościół konwentualny bernardynek wzniesiony w latach 1694–1703 na Starym Mieście w Krakowie, zbudowany przy wsparciu finansowym wojewody sandomierskiego Michała Warszyckiego w miejscu darowanego zakonowi pałacu Tęczyńskich. Jednonawowa świątynia sklepiona kolebkowo częściowo ucierpiała w pożarze miasta w 1850, lecz jej wnętrze ocalało; w 2005 przeprowadzono kompleksowy remont konserwatorski. Od północy przylega do niej klasztorna kaplica z późnobarokowym drewnianym portalem. Wnętrze o bogatej polichromii Jana Bukowskiego z 1913 wzbogacone jest ołtarzem głównym i czterema ołtarzami bocznymi oraz amboną z warsztatu Jerzego Hankisa (1697–1699). Główny ołtarz zawiera XVII-wieczny obraz św. Józefa z Chrystusem przypisywany tradycyjnie papieżowi Urbanowi VIII i przywieziony z Rzymu przez biskupa Jakuba Zadzika; przed wizerunkiem od 1879 odbywają się obchody patronalne. W bocznym ołtarzu przechowywana jest zabytkowa figurka zwana Dzieciątkiem Koletańskim, pochodząca ze zniszczonej kapliczki na Stradomiu. Od 1884 w kościele trwa wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu. W przedsionku znajduje się barokowy krucyfiks z przełomu XVII i XVIII wieku. Klasztor założyła w 1644 Teresa Zadzikówna, siostra biskupa Jakuba Zadzika; jego budowle, pierwotnie rozmieszczone w renesansowym dworze Lanckorońskich, powiększono w XVII wieku o zabudowania innych dworów, które w jednolitą całość połączyli architekci Kacper Bażanka i Franciszek Placidi.