Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła

Pierwsza budowla architektury barokowej w Krakowie, wzniesiona dla jezuitów przez króla Zygmunta III Wazę. Plan opracował Giovanni de Rosis, realizowano od 1597 roku przez Józefa Britiusa, następnie modyfikowano; ostateczny kształt nadał Giovanni Trevano w latach 1610–1619, projektując fasadę, kopułę i wystrój wnętrza. Konsekrowana w 1735 roku. Po kasacie jezuitów w 1773 roku przeszła na własność uniwersytetu, a od 1830 roku służy parafii Wszystkich Świętych. Dwukondygnacyjna fasada z dolomitu nawiązuje do rzymskich kościołów Santa Susana oraz Il Gesù, zdobiona rzeźbami świętych jezuickich Dawida Heela oraz herbem fundatora. Wnętrze reprezentuje bogatą sztukę barokową — stiukowe dekoracje różnych warsztatów sztukatorskich na sklepieniach i kopule, późnobarokowy ołtarz główny z 1735 roku projektowany przez Kacpra Bażankę, obrazy m.in. Szymona Czechowicza i Józefa Brodowskiego, liczne rzeźbiarskie wyposażenie. W podziemiach spoczywają m.in. ks. Piotr Skarga, biskup Andrzej Trzebicki, a od 2010 roku Panteon Narodowy. Kościół słynie z zawieszonego w nim najdłuższego w Polsce wahadła Foucaulta o długości 46,5 m.