Kościół pw. Świętej Barbary

Zabytkowy gotycki kościół wzniesiony w latach 1338–1402, położony na Starym Mieście w Krakowie między placem Mariackim a Małym Rynkiem. Pierwotnie pełnił funkcję świątyni cmentarnej; od 1583 roku należy do jezuitów (z przerwą w latach 1773–1874). Ceglana, jednonawowa budowla z apsydą wschodnią, nakryta dwuspadowym dachem z barokową sygnaturką z 1763 roku, przypisywaną Franciszkowi Placidi. Fasadę od strony pl. Mariackiego poprzedza kaplica cmentarna (Ogrójec) z rzeźbiarskim przedstawieniem Modlitwy w Ogrójcu, wykonanym prawdopodobnie przez Wita Stwosza lub jego warsztat. Wnętrze uległo barokizacji w latach 1688–1692; wyposażenie pochodzi z lat 1700–1767 i obejmuje ołtarz główny z gotyckim krucyfiksem z około 1420 roku, pełnoplastyczną grupę rzeźbiarską Modlitwy w Ogrójcu przypisywaną kręgowi Wita Stwosza, gotycką kamienną Pietę z końca XIV wieku oraz obraz Matki Boskiej Jurowickiej. Kaplica Matki Boskiej Bolesnej, konsekrowana w 1609 roku, uzyskała w 1913 roku pseudorenesansową kopułę z latarnią. Pod kościołem pochowany jest o. Jakub Wujek, pierwszy tłumacz Biblii na polski. Świątynia dysponuje 16-głosowymi organami i wchodzi w skład Małopolskiego Szlaku Bożogrobców.